กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เปลวเทียนภายในเรือนพักในวัดไหววูบสองครั้ง
เผยจิงซวี่ก้มศีรษะ นั่งอย่างสำรวมและวางตัวเรียบร้อยอยู่หน้าโต๊ะ มือทั้งสองกำชายกระโปรงเบื้องหน้า ท่าทีว่าง่ายและอ่อนโยน
ระยะห่างใกล้เกินไป เขาจึงมองเห็นรอยแดงบนลำคอของนางได้อย่างง่ายดาย
แววตาของเขาสงบนิ่งและเย็นชา
เผยจิงซวี่ก้มศีรษะเอ่ยถามเสียงเบา “ใต้เท้า อาซวี่กลับไปได้หรือยังเจ้าคะ…”
เหนือศีรษะของนาง เสียงบุรุษเย็นเยียบและสูงศักดิ์เอ่ยว่า “ลำคอ”
“หืม?” เผยจิงซวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้ามองบุรุษตรงหน้าอย่างงุนงง “อะไรหรือเจ้าคะ?”
หรงเจี้ยนเสวี่ยเอ่ยว่า “บนลำคอคืออะไร?”
ราวกับเพิ่งได้สติ เผยจิงซวี่ยกมือลูบลำคอเรียวงามของตน พลางพึมพำว่า “น่าจะเป็นฝีมือยุงในฤดูสารทเจ้าค่ะ”