ตอนที่ 128 ตอนนี้ ช่วยข้าถอดอาภรณ์

ม่านรัตติกาลปกคลุมลงมา

ภายในเรือนพักในวัด กลิ่นคาวเลือดและกลิ่นไม้กฤษณาปะปนกันไป แฝงไว้ด้วยความรุกรานอันหนักอึ้ง

กระดูกนิ้วที่ปิดอยู่ตรงลำคอของนางเผือดขาวเล็กน้อย หากมองตามนิ้วลงไป ก็จะเห็นลูกประคำชุดนั้นที่ห้อยอยู่บนข้อมือ

ลวดลายทองอันซับซ้อน ลูกประคำทุกเม็ดแนบชิดอยู่ที่ลำคอของนาง

เผยจิงซวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ในดวงตาวูบผ่านความทำอะไรไม่ถูกและความตื่นตระหนก

ราวกับมิได้คาดคิดว่าใต้เท้าเส้าฟู่จะล่วงรู้เรื่อง “ส่วนตัว” เช่นนี้ และมิได้คาดคิดว่าองครักษ์เจียงจะบอกเรื่องเช่นนี้แก่เขา

แก้มเรื่อแดงขึ้นเล็กน้อย สีแดงระเรื่อแผ่ไปจนถึงปลายหู นางลนลานทอดสายตาลง ตาขนตายาวงามดุจขนอีกาที่แวววาว แววตาสั่นไหว