ตอนที่ 103 ช่วยอาซวี่บิดผมให้แห้ง

เขาก็กระจ่างในบัดดล

ความเลวร้ายและมัวหมองในวันวานเหล่านั้น อารมณ์และความเห็นแก่ตัวที่มิอาจเผยต่อแสงสว่างเหล่านั้น

ล้วนมีคำอธิบายแล้ว

ลูกประคำราวกับจะลวกข้อมือเขา เสียงสวดมนต์ข้างหูค่อย ๆ เลือนหาย

--

“หรงไป่เม่าไปเรือนตะวันตกแล้วหรือ” เผยจิงซวี่นั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ถอดปิ่นทองบนศีรษะออก

“เจ้าค่ะ” หงเย่าพยักหน้า “บ่าวเห็นนายท่านไปยังห้องนอนของท่านที่เรือนตะวันตก อยู่ครู่หนึ่งก็ออกมา”

เผยจิงซวี่เลิกคิ้วเล็กน้อย มองตนเองในกระจกทองแดง ดวงตางามฟันขาว งดงามเย้ายวนและอ่อนนุ่ม

“หรงไป่เม่าเคยพูดไว้หรือไม่ว่า อีกไม่กี่วันจะเชิญนักพรตประกอบพิธี”

“เจ้าค่ะ” หงเย่ากลอกตาเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจ “คุณหนูหมายความว่า…”