ตอนที่ 102 ความคิดที่ไม่ควรมี

แขนที่กอดเอวเขาไว้กระชับแน่นขึ้น

เผยจิงซวี่ร้องไห้น้ำตานองหน้าดุจดอกสาลี่ต้องสายฝน แม้แต่คำร่ำไห้ก็เป็นเสียงสะอื้นขาด ๆ หาย ๆ “ท่าน...ท่านก็รู้อยู่แก่ใจว่าข้ากลัว...”

เขาจงใจให้นางรำเป็นผู้แต่งกายให้นางในชุดต่างดินแดนที่ปิดบังใบหน้า และอ้างว่าบรรเลงพิณคลอให้นาง

เห็นได้ชัดว่าเขาได้คิดมาตรการรับมือไว้แล้ว

เผยจิงซวี่พอใจการกระทำของหรงเจี้ยนเสวี่ยอย่างยิ่งอยู่แล้ว ฉะนั้นการที่นางร่ำไห้ระบายกับเขาในยามนี้ จึงเป็นการระบายราวกับรอดพ้นจากภัยพิบัติมาได้ และบอกเล่าความ “น้อยใจ” ของตนให้เขาฟังจนหมดสิ้น

นางโอบรอบเอวเขา น้ำเสียงน้อยใจและสั่นเครือ “ท่านก็รู้อยู่แก่ใจ...”

ศีรษะของนางซบลงบนอกเขา อาภรณ์ของชายผู้นั้นเปียกชุ่มไปทั้งผืน