กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ล้วนเป็นเพราะอาซวี่ ล้วนเป็นเพราะข้า……”
เผยจิงซวี่ซบอยู่ในอ้อมอกของชายผู้นั้น ไอชื้นบนร่างของนางอบอวลปกคลุมทั้งสองคนไว้
ลำคอของหรงเจี้ยนเสวี่ยขยับเล็กน้อย
“ห้ามไปที่ใดทั้งสิ้น……”
เสียงต่ำและหนักทึบ เผยจิงซวี่ราวกับไม่ได้ยิน เพียงกอดเขาไว้และสะอื้นเบา ๆ
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าใด ในที่สุด เผยจิงซวี่ก็ลุกขึ้นจากอ้อมอกของชายผู้นั้น
นางเงยตาที่พร่ามัวด้วยน้ำตาขึ้นมองเขา “ใต้เท้าทายาที่แผ่นหลังแล้วหรือเจ้าค่ะ”
หรงเจี้ยนเสวี่ยมองลงมานางจากที่สูง ปลายนิ้วส่งความรู้สึกคันยุบยิบเล็กน้อย
เขาเม้มริมฝีปาก เอ่ยเสียงแหบ “ทาแล้ว”
เผยจิงซวี่เบ้ปาก น้ำตาไหลอาบแก้มลงมา นางสูดจมูก “ไม่เชื่อเจ้าค่ะ”