กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“องค์รัชทายาทแห่งแคว้น ใช้นามแฝงออกจากวังหลายครั้งหลายหน องค์รัชทายาท กระหม่อมสั่งบทเรียนให้น้อยเกินไปหรือ”
หรงเจี้ยนเสวี่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบเคร่งขรึม ขมวดคิ้วมองเขา
เสิ่นเชียนฝานประสานมือคารวะเล็กน้อย “ใต้เท้าเส้าฟู่สั่งสอนได้ถูกต้อง ศิษย์จดจำไว้แล้ว”
ต่อหรงเจี้ยนเสวี่ย ในใจเสิ่นเชียนฝานยังคงมีความยำเกรงและระแวงอยู่
หรงเจี้ยนเสวี่ยไม่เอ่ยอีก เบือนตามองไปยังเผยจิงซวี่ที่อยู่ตรงหน้า
ราวกับตระหนักว่าระยะห่างของทั้งสองใกล้เกินไป เผยจิงซวี่ก้มหน้า รีบออกจากอ้อมอกของเขา
หรงเจี้ยนเสวี่ยขมวดคิ้วจนแทบไม่อาจสังเกตเห็น สายตาของเขากลับไปตกอยู่ที่เสิ่นเชียนฝานอีกครั้ง
“องค์รัชทายาทตรัสสิ่งใดกับนางหรือ”