กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เผยจิงซวี่ชะงักไปเล็กน้อย
ราวกับมิได้คาดคิดว่าเขาจะกล่าวเช่นนี้ ชั่วขณะหนึ่งจึงยังตอบสนองไม่ทัน
รถม้าแล่นผ่านตลาดถนนฉางอันอย่างราบรื่น หรงเจี้ยนเสวี่ยมีดวงตาดุจสระน้ำเย็น จ้องมองนางนิ่ง ๆ
เมื่อสบตาชายผู้นั้นคราหนึ่ง แววตาของเผยจิงซวี่สั่นไหว นางจึงรีบเบือนสายตาหนีอย่างลนลาน
“ใต้เท้ามิได้ทำสิ่งใดผิด ไม่จำเป็นต้องขอโทษข้า”
หรงเจี้ยนเสวี่ยเม้มริมฝีปาก ลูกประคำที่ข้อมือถูกคลึงอย่างแรง นิ้วลูบผ่านอักษรสันสกฤตบนเม็ดประคำ
เกิดความเงียบประหลาดอีกครั้ง
รถม้าพลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงคราหนึ่ง เผยจิงซวี่ทรงตัวไม่อยู่ จึงโซซัดโซเซตรงไปทางหรงเจี้ยนเสวี่ย!
ชายผู้นั้นใช้มือข้างหนึ่งกุมเอวนาง โอบร่างนางทั้งร่างไว้ใต้กาย