ตอนที่ 46 เส้นเรื่องเปลี่ยนแล้ว!?

เผยจิงซวี่หยุดฝีเท้า

เขาก็หยุดลงเช่นกัน

“ใต้เท้าเหตุใดจึงถามเช่นนี้เจ้าคะ?” นางมีความสงสัยอยู่บ้าง

หรงเจี้ยนเสวี่ยเอ่ยเสียงเรียบ “ตอนที่ข้าฝึกปฏิบัติธรรมอยู่ที่วัดทีปังกร เคยสักการะพุทธะที่โถงประธาน ได้เห็นร้อยพันสภาพของสรรพชีวิต”

“มีคนบางคนเช่นเจ้า ที่คิดว่าผู้เป็นที่รักยังไม่ตาย ร่ำไห้เฝ้าหวังว่าเขายังมีชีวิตอยู่” ขณะที่เขาพูด น้ำเสียงเย็นชา ไม่มีความรู้สึกใด ๆ “แต่ไม่นานนัก เมื่อพวกเขามาสักการะพุทธะอีกครั้ง ข้างกายก็มีคนใหม่มาแทนที่แล้ว และยังสามารถแก่ชราเคียงข้างกันได้”

หรงเจี้ยนเสวี่ยมองสตรีเบื้องหน้า น้ำเสียงเรียบเฉยสงบ “เจ้าเห็นว่า เจ้ารักเขามากเพียงใด?”

คำพูดนี้หากให้ผู้อื่นฟัง ย่อมมีความดูแคลนเหยียดหยามอยู่ไม่มากก็น้อย