กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ภายในเรือนพักในวัด แสงน้ำสะท้อนอยู่บนแผ่นไม้บนหลังคา ระลอกน้ำไหววูบ
หรงเจี้ยนเสวี่ยทั้งร่างจมอยู่ในถังอาบน้ำอันเย็นเฉียบ หลับตาลง
อย่างไม่ทราบสาเหตุ เขาก็คิดถึงน้ำพุเย็นสายนั้นขึ้นมาอีกครั้ง
แสงจันทราว่างเปล่า ราศีงามกระจ่างใสดุจน้ำไหลบ่าเข้าสู่สระน้ำเย็นนั้น
เงาแสงพร่ามัว นางกัดริมฝีปากเบา ๆ ในดวงตาเปื้อนรอยน้ำตา
……
“ซ่า——”
หรงเจี้ยนเสวี่ยพลันลุกขึ้นยืนจากถังอาบน้ำ!
ผมดำดกหนาราวน้ำตกแนบติดอยู่บนหลังของเขา หรงเจี้ยนเสวี่ยก้มตาลงเล็กน้อย มองแสงน้ำที่ไหวระริกบนถังอาบน้ำ ริมฝีปากบางเม้มแน่น แววตามืดคล้ำ
บนร่างของเขาเปื้อนกลิ่นดอกมะลิ