กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ติ๊กต็อก ติ๊กต็อก—”
นาฬิกาน้ำหยดในห้องบันทึกการผ่านไปของเวลาอย่างเที่ยงตรง
สตรีผู้นั้นก้มคอลง ผมดำทมิฬไหลรินลงมาทอดบนกระโปรงผ้าโปร่งบางของนาง
มือของหรงเจี้ยนเสวี่ยหดกลับมาเล็กน้อย เขามองหลังมือของตนพลางเหม่อไปชั่วขณะ
ร้อนนัก ราวกับจะทะลุผ่านผิวหนังของเขา แทงเข้าไปในเนื้อ แล้วมุดเข้าไปในแผลเป็นเก่าที่ข้อกระดูกของเขา
กว่าจะรู้ตัว หรงเจี้ยนเสวี่ยก็กำข้อนิ้วเข้าหากัน
นางยังคงก้มหน้า ลำคอยาวเรียวขาวผ่อง
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด
ในดวงตาลึกล้ำเย็นชาฉายแววอารมณ์คล้ายยอมจำนน เขาเอ่ยเสียงแหบพร่า “ข้าจะเขียนตารางเวลาเรียนให้นางฉบับหนึ่ง พรุ่งนี้เจ้าให้เขาสอนเจ้าเรียนบัญชีตามตารางนั้น”
พลางกล่าว หรงเจี้ยนเสวี่ยก็ลุกขึ้น หันกายไปหมายจะไปหยิบกระดาษบนชั้นหนังสือ