ตอนที่ 20 ท่านแม่ต้องขอโทษเผยซื่อ

ในกล่องไม้ทรงยาวเรียวนั้น บรรจุไม้เรียวเล่มหนึ่งยาวเท่าท่อนแขนไว้อย่างชัดเจน!

ราวกับตระหนักได้ถึงสิ่งใด จางเจิ้งเงยหน้าขึ้นโดยพลัน สายตาหวาดกลัวประสานเข้ากับสายตาของชายผู้นั้น!

“เส้า... ใต้เท้าเส้าฟู่ นี่หมายความเช่นใดขอรับ”

หรงเจี้ยนเสวี่ยมิได้อธิบายสิ่งใด ยังคงก้มหน้าอ่านหนังสือ เอ่ยออกจากปากเพียงคำเดียว “ตี”

ยังไม่ทันที่จางเจิ้งจะตั้งสติได้ เจียงฮุ่ยที่อยู่ข้าง ๆ รับคำหนึ่งครั้ง แล้วหยิบไม้เรียวกว้างสามนิ้วนั้นขึ้นมา มือหนึ่งแบฝ่ามือของจางเจิ้งออก มือหนึ่งยกไม้เรียวขึ้น ฟาดลงไปอย่างแรง!

“อ๊ากกกก—”

การฟาดครั้งนี้มิใช่เบาเลย!