ตอนที่ 19 ปล่อยข้าไปเถิด

ลูกประคำบนข้อมือร้อนผ่าวเล็กน้อย หรงเจี้ยนเสวี่ยขมวดคิ้วมองนาง

เผยจิงซวี่ก็จ้องประสานสายตาชายผู้นั้นนิ่ง ๆ ขอบตานางแดงก่ำมานานแล้ว ทว่าหยาดน้ำตากลับเกาะอยู่บนขนตายาวสั่นระริก ไม่ยอมร่วงหล่น

“เพียงแต่ถึงข้าจะโง่เขลา ก็ไม่คู่ควรให้ใต้เท้าต้องลงแรงวุ่นวายถึงเพียงนี้เพื่อเย้ยหยันข้าหรอก”

“หากใต้เท้าอยากจะหยามข้า ก็เชิญทำเช่นแม่สามี ให้ข้าคุกเข่าอยู่ในศาลบรรพชนตระกูลสักหลายวัน ไม่จำเป็นต้องลดฐานะลงมาให้ความหวังแก่ข้า แล้วลงมือทำลายมันด้วยมือตนเอง”

สีหน้าหรงเจี้ยนเสวี่ยยิ่งเย็นชา “เพียงถามเจ้าสองสามคำ ก็เรียกว่าหยามได้แล้วหรือ”

เผยจิงซวี่กระตุกมุมปาก นางก้มหน้าลงอย่างลนลาน ไม่อยากให้เขาเห็นด้านอ่อนแอที่กำลังหลั่งน้ำตาของนาง