กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ไม่ได้ใส่ใจทางนี้ต่อ หรงเจี้ยนเสวี่ยกลับเข้าห้องหนังสือ ปิดประตูลง
เขาเริ่มคัดพระสูตรอีกครั้ง
【มนุษย์และเทพชื่นชอบความบริสุทธิ์ หากแต่จิตใจกลับรบกวนมัน ผู้คนชื่นชอบความสงบ หากแต่ตัณหากลับฉุดกระชากมัน】
“ใต้เท้าสั่งสอนได้ถูกต้อง ข้าเป็นไม้ผุท่อนนี้ ช่างแกะสลักได้ยากนักจริง ๆ”
【สัจจะนิรันดร์ตอบรับสรรพสิ่ง สัจจะนิรันดร์ได้ซึ่งธรรมชาติ ตอบรับเนืองนิจ สงบเนืองนิจ สงบและบริสุทธิ์นิรันดร์】
“เพียงแต่ข้าแม้โง่เขลา ก็ยังไม่คู่ควรให้ใต้เท้าต้องลงแรงวุ่นวายเช่นนี้เพียงเพื่อเย้ยหยัน”
【ที่สรรพชีวิตไม่อาจได้ซึ่งมรรคแท้นั้น เพราะมีจิตคิดปรุงแต่ง】