กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
แขกบุรุษทั้งหลายได้ยินดังนั้น ก็เอ่ยอย่างจนใจว่า “คุณหนูเสิ่น ท่านช่างใจดีเกินไปแล้ว!”
“ใช่แล้ว ใช่แล้ว! หากมิใช่นายหญิงรองเผยในใจปรารถนา แม้บัตรเชิญของคุณหนูเสิ่นจะส่งไปถึง นางก็ไม่มีทางมาร่วมงานเลี้ยงเป็นแน่!”
“สามีเพิ่งเสียชีวิตได้เพียงหนึ่งปี ก็ทนร้อนใจมิได้ถึงเพียงนี้ ช่างไม่สำรวมและอกตัญญูเสียจริง!”
“……”
เสิ่นฉงเยวี่ยสีหน้าตื่นตระหนกจนไม่รู้จะทำอย่างไร นางหันไปมองหรงเจี้ยนเสวี่ยอีกครั้ง น้ำเสียงอ่อนเบา “ใต้เท้าเส้าฟู่ เรื่องนี้เป็นความผิดของอาหยวี่ยิ่งนัก ขอท่านอย่าลงโทษนายหญิงรองเลย…”
“คุณหนูเสิ่น” หรงเจี้ยนเสวี่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเคร่ง สายตากลับมิได้ทอดลงบนนาง “ข้ากำลังถามนาง”