ตอนที่ 10 อยากเป็นคนครอบครัวเดียวกัน~

หรงเจี้ยนเสวี่ยจ้องมองเล็กน้อย ก่อนจะมองเจียงฮุ่ยแวบหนึ่งโดยไม่เอ่ยวาจา

เจียงฮุ่ยเพิ่งนึกขึ้นได้——ดูเหมือนเพราะเมื่อวานเขาพลั้งปากเอ่ยขึ้นมาว่าคุณชายเป็นหวัดรับลมหนาว นายหญิงรองจึงมาส่งน้ำขิงเช่นนี้

เขาเกาหน้าอย่างรู้สึกผิด เจียงฮุ่ยไม่พูดอะไร

หรงเจี้ยนเสวี่ยมองไปทางบานประตูหน้าต่าง “ขอบคุณ ร่างกายไม่เป็นไรแล้ว น้ำขิงไม่จำเป็นต้องส่งมา”

นอกห้องหนังสือ เสียงของหญิงสาวเงียบไปครู่หนึ่ง

นางเอ่ยเบา ๆ ว่า “ได้”

“เช่นนั้นข้าขอถอยออกไปก่อน”

ผ่านบานประตูหน้าต่างบานนั้น หรงเจี้ยนเสวี่ยค่อย ๆ ทอดสายตาลง สายตากลับไปตกอยู่บน “คัมภีร์ความสงบ” ที่เขาเพิ่งคัดลอกเมื่อครู่