ตอนที่ 8 เริ่มแสดง!

นอกท้องพระโรง แสงยามเช้าสาดต้องเสื้อคลุมขุนนางสีแดงชาดของหรงเจี้ยนเสวี่ย

เขาถือแผ่นป้ายเข้าเฝ้า มองไปยังเสิ่นอันซาน ท่าทีเย็นเยียบสงบนิ่ง

“หาได้มีไม่”

เขาตอบอย่างเด็ดขาด ทว่ายังไม่ทันรอให้เสิ่นอันซานเอ่ยสิ่งใดต่อ ก็กล่าวต่อไปว่า “น้องชายของข้าน้อยพลีชีพอยู่ชายแดน ตระกูลหรงจำต้องไว้ทุกข์สามปี เรื่องของบุรุษสตรีนั้น ข้าน้อยก็มิได้คิดคำนึงถึง”

เสิ่นอันซานตบไหล่หรงเจี้ยนเสวี่ย “ข้าผู้เฒ่ารู้ว่าเจ้าสองพี่น้องมีน้ำใจต่อกันลึกซึ้ง แต่บัดนี้เจ้าก็ถึงวัยแล้ว อีกสองปีครบกำหนดพ้นไว้ทุกข์ ก็สมควรมีครอบครัวได้แล้ว”

หรงเจี้ยนเสวี่ยมีนิสัยใจคอดีเลิศ ถ้อยคำเหล่านี้ของเสิ่นอันซาน เขายืนฟังอยู่ข้าง ๆ อย่างนอบน้อม หาได้โต้แย้งไม่