กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 619 ยังช่วยหนุนหลังได้
เว่ยเซี่ยยิ้มพลางพยักหน้า วางหนังสือภาพลง แล้วเดินออกมาจากโต๊ะหนังสือ ทว่านางกลับรินชาสองถ้วยก่อน ยื่นให้จวงโม่โจวหนึ่งถ้วย ส่วนตนเองก็ดื่มหนึ่งถ้วย
จากนั้นนางจึงเดินยิ้มร่าออกไปหาจวงโม่โจว เห็นเขายังคงจับข้อมือของนางอยู่ ก็เพียงชะงักไปนิดหนึ่ง แล้วก็ยังยิ้มแย้มเช่นเดิม
ตอนนี้เป็นกลางเดือนสิบสอง เป็นช่วงที่ฤดูหนาวในเมืองหลวงหนาวที่สุด ลมเย็นพัดวูบวาบ ทั้งยังมีหิมะขาวโพลนโปรยปราย
แต่ทั้งสองเดินอยู่ในระเบียง และมีซื่อจื่อยืนอยู่ข้างกายช่วยบังลมให้ เว่ยเซี่ยจึงไม่รู้สึกหนาวเลยแม้แต่น้อย
เพียงแต่กระดิ่งเล็กบนที่คาดผมถูกลมหนาวพัดจนส่งเสียงใสกังวาน ฟังไพเราะรื่นหู