กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 618 คิดหมั้นหมายกันแต่เยาว์วัย
เว่ยเซี่ยเองก็ตกใจไม่น้อยที่พระชายาอ๋องตงหยางจู่ ๆ ก็กลับมา หนังสือภาพในมือนางแทบหล่นลงพื้น พอได้ยินคำพูดนั้นก็อดหัวเราะไม่ได้
นางลุกขึ้นอีกครั้ง คำนับอย่างมีมารยาท “เว่ยเซี่ยคารวะพระชายา”
เมื่อได้ยินเสียงนุ่มนวลแผ่วเบา พระชายาอ๋องตงหยางก็หันมองแม่นางตัวน้อยตรงหน้า นางสวมกระโปรงหงส์ยูงสีม่วงอมฟ้า บนศีรษะคาดที่คาดผมสีฟ้าหงส์ยูง ประดับกระดิ่งเล็ก ๆ ไว้ด้วย
คิ้วตางามประหนึ่งภาพวาด โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้นที่ใสบริสุทธิ์และเปี่ยมชีวิตชีวา งดงามยิ่งนัก
ใครเห็นก็อดมองอีกหลายครั้งไม่ได้ ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าน่ารักน่าเอ็นดู
แต่ตระกูลป๋อไม่มีบุตรสาวที่น่าเอ็นดูเช่นนี้หรอก
“เสด็จแม่ เชิญนั่งก่อนเถิด”