กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 620 ไม่ใช่ว่าว่างจนเบื่อเสียหน่อย
ได้ยินเช่นนั้น จวงโม่โจวก็ยิ้มจนคิ้วตาโค้ง มุมปากอดใจไม่อยู่ยกขึ้น เขามองแม่นางน้อยที่ยิ้มแย้มแล้วหัวเราะเสียงเบา
เขาเห็นนางตบเอวเล็ก ๆ ของตน แล้วยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “ถึงเอวข้าจะเล็ก แต่ก็ยังช่วยหนุนหลังซื่อจื่อได้ อย่างไรคนผู้นั้นก็เป็นองค์ชายใหญ่นี่นา”
พูดจบ เว่ยเซี่ยก็กะพริบตาปริบ ๆ แล้วกล่าวว่า “ถึงเป็นคนอื่น ข้าก็ช่วยหนุนหลังซื่อจื่อเหมือนกัน อย่างไรเสียมีซื่อจื่ออยู่ ข้าก็จะยืนข้างหน้า อาศัยบารมีเสือข่มคน”
จวงโม่โจวได้ยินแล้วอดขำไม่ได้ แต่ในใจก็เบิกบาน ทุกครั้งที่มีเว่ยเซี่ยอยู่ข้างกาย เขาก็มีแต่ความสุข
“น้องอาเซี่ย พวกเราขี่ม้าไปค่ายทหารกันเถอะ น้องสาว”