บทที่ 473 สุดท้ายก็ต้องคืนเจ้าของเดิม

บทที่ 473 สุดท้ายก็ต้องคืนเจ้าของเดิม

ลูกสาว?

ป๋อหวยจู่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเล่อเซี่ยวอยู่หลายครั้ง แต่พอเห็นจวงโม่โจวมองมา ก็ยกมือโบกพลางกล่าวว่า “อาเซี่ย จะเป็นลูกสาวได้อย่างไรเล่า ข้าเพิ่งอายุ 18 เอง อายุมากกว่าอาเซี่ยแค่ 10 ปี เรียกน้องสาวดีแล้ว”

พูดจบ เขาก็มองกำไลโมราบนมือเว่ยเซี่ยแล้วกล่าวว่า “แม้ฝ่าบาทจะมอบให้ลูกสาวในอนาคตของข้า แต่ก็ไม่ได้บอกว่ามอบให้ได้แต่ลูกสาว จะมอบให้คนในครอบครัวก็ได้”

คนในครอบครัว?

อ้อ ก็จริง ตอนนี้นางเป็นน้องสาวห่าง ๆ ของป๋อหวยจู่อยู่แล้ว

เว่ยเซี่ยจึงยิ้มพยักหน้า มองกำไลโมรางดงามบนมือแล้วกล่าวว่า “มิน่าเล่ากำไลวงนี้ถึงสวยนัก ที่แท้เป็นของพระราชทานนี่เอง”