บทที่ 472 เดิมทีก็เป็นที่หมายปองของผู้คน

บทที่ 472 เดิมทีก็เป็นที่หมายปองของผู้คน

เว่ยเซี่ยฟังแล้วกะพริบตาปริบ ๆ พอเห็นจวงโม่โจวกับป๋อหวยจู่ต่างมองมา นางก็เม้มปากเล่อเซี่ยว ไม่ปฏิเสธ กล่าวอย่างซื่อตรงว่า

“อืม ใช่แล้ว คนที่ข้ารู้จักก็มีซื่อจื่อ พี่ป๋อ แล้วก็พี่เหยียน เงินตำลึงของพวกท่านสามคนมากที่สุด ถ้าข้าไม่เล็งพวกท่าน แล้วจะเล็งใครได้เล่า?”

พูดจบ นางก็ยิ้มพลางกล่าวว่า “แต่เดิมคนที่มีเงินตำลึงมากก็ย่อมเป็นที่หมายปองของผู้คนอยู่แล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ป๋อหวยจู่ชะงักไปก่อนจะเล่อเซี่ยว “คุณหนูอาเซี่ยนี่เล็งเงินตำลึงของคุณชายเหยียนด้วยหรือ?”

“อืม ใช่แล้ว พี่เหยียนร่ำรวยมาก แถมยังทำการค้าเป็น ข้าย่อมต้องเล็งเงินตำลึงของพี่เหยียนอยู่แล้ว”