บทที่ 464 คงไม่มีงานอดิเรกแปลก ๆ หรอกกระมัง

บทที่ 464 คงไม่มีงานอดิเรกแปลก ๆ หรอกกระมัง

จวงโม่โจวได้ยินแล้วนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ครั้นเห็นเว่ยเซี่ยมีสีหน้าภาคภูมิใจราวกับรู้ทุกอย่าง ก็อดขำไม่ได้

เขายังสงสัยอยู่บ้างว่าองครักษ์เล่าอะไรให้อาเซี่ยน้องสาวฟังบ้าง

“นอกจากอาเซี่ยน้องสาวรู้ว่าข้าดูแลสมุดบัญชีของจวนอ๋องตงหยางแล้ว องครักษ์ยังเล่าอะไรให้อาเซี่ยน้องสาวฟังอีก?”

เว่ยเซี่ยกลับกะพริบตาก่อน ซื่อจื่อไม่ได้ปฏิเสธ เช่นนั้นก็เป็นเรื่องจริงสินะ?

เช่นนั้นอำนาจของซื่อจื่อก็มากจริง ๆ ทั้งยังเป็นที่โปรดปรานของอ๋องตงหยางมาก

ถึงกับมอบอำนาจดูแลการเงินของจวนอ๋องตงหยางให้ซื่อจื่อจัดการ ซื่อจื่อจะไม่ได้รับความโปรดปรานจากอ๋องตงหยางได้อย่างไร