กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 463 รังเกียจว่าเบี้ยหวัดสูงเกินไป
ป๋อหวยจู่ฟังแล้วพลันขมวดคิ้ว มองรองเสนาบดีฝ่ายซ้ายที่กำลังทำหน้าเหลือเชื่อแล้วกล่าวว่า “ใต้เท้าจั่ว ถึงท่านจะเอ่ยชมอาเซี่ยน้องสาวแล้วข้าฟังสบายใจ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องสงสัยว่าตระกูลป๋อของพวกเราไม่มีคนน่ารักกระมัง?”
“อย่างไร ตระกูลป๋อของพวกเรามีข้อใด ทำให้ใต้เท้าจั่วคิดว่าตระกูลป๋อไม่มีคนน่ารักหรือ?”
“เรื่องนี้…”
เมื่อเผลอพูดความจริงออกมา ใต้เท้าจั่วก็ยิ้มเจื่อน ก่อนรีบแก้ตัวว่า “รองผู้บัญชาการป๋อเข้าใจผิดแล้ว ข้าหมายความว่าแม่นางน้อยคนนี้น่ารักและเฉลียวฉลาดที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบมา จึงอดทอดถอนใจไม่ได้ ไม่รู้ว่าตระกูลใดจะโชคดีถึงเพียงนี้”
พูดจบก็กล่าวเสริมอีกประโยคว่า “แน่นอนว่าตระกูลป๋อย่อมมีวาสนาเช่นนี้”