บทที่ 462 อวดไปนานแล้ว

บทที่ 462 อวดไปนานแล้ว

จวงโม่โจวฟังแล้วก็ประหลาดใจ ก่อนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เหยียนเซวียนเป็นที่ชื่นชอบของผู้คนในสำนักศึกษากระเรียนขาวจริง ๆ

เพิ่งผ่านไปไม่กี่วัน ก็สนิทสนมถึงขั้นได้รับเชิญไปเยี่ยมเยียนที่จวนแล้ว

แต่เหยียนเซวียนนิสัยอ่อนโยน ทั้งยังเปี่ยมความสามารถ ไม่หยิ่งยโสหรือวู่วาม ใคร ๆ ย่อมชอบเขาได้ง่าย

เขาผูกมิตรกับสหายที่สำนักศึกษากระเรียนขาวได้รวดเร็วเช่นนี้ก็ไม่น่าแปลก

จู่ ๆ ป๋อหวยจู่ก็นึกบางอย่างขึ้นมา จึงมองเว่ยเซี่ยแล้วกล่าวว่า “ถ้าอาเซี่ยไปเป็นแขกที่จวนอัครมหาเสนาบดีเซี่ย ก็หาโอกาสคบหาคุณหนูห้าในจวนของท่านให้มาก นางเป็นเพื่อนอ่านหนังสือขององค์หญิงหก และได้ใช้เวลาอยู่กับคนในจวนของท่าน”