กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 441 ต้องมีรางวัล
เว่ยเซี่ยฟังแล้วหัวเราะร่า พลางจับแขนเหยียนเซวียน กระโดดอยู่กับที่สองสามครั้ง แต่ไม่เห็นรอยร้าวบนน้ำแข็ง จึงอดชมไม่ได้
“น้ำแข็งนี้แข็งแรงจริง ๆ ข้ากระโดดไปมาตั้งขนาดนี้ พื้นน้ำแข็งตรงนี้ก็ยังสมบูรณ์ไร้รอยเสียหาย”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหยียนเซวียนมองเว่ยเซี่ยที่กระโดดโลดเต้น แล้วหัวเราะเบา ๆ สองสามครั้ง เขามองแม่นางตัวน้อยตรงหน้าแล้วกล่าวว่า
“ก็เพราะน้องสาวอาเซี่ยตัวเบา ต่อให้กระโดดไปมา ก็เหมือนมีก้อนเมฆกดอยู่บนพื้นน้ำแข็ง แล้วพื้นน้ำแข็งจะมีรอยร้าวได้อย่างไร”
“จริงด้วย ถึงใบหน้าข้าจะมีเนื้ออยู่บ้าง แต่ก็แค่น่ารักขึ้นเท่านั้น น้ำหนักไม่ได้เปลี่ยนไปเลย”
“อืม น้องสาวอาเซี่ยพูดถูก”