กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 426 เช่นนั้นก็ไม่กลับแล้ว
เว่ยเซี่ยกับคนอื่น ๆ จุดดอกไม้ไฟอยู่พักใหญ่ แต่ยามค่ำคืนล่วงดึกเกินไป ทุกคนต่างง่วง จึงกลับเข้าห้องไปพักผ่อน
แม้จะเป็นสถานที่แปลกตา แต่เมื่อรู้ว่ามีองครักษ์คอยเฝ้าอยู่บนหลังคา เว่ยเซี่ยก็วางใจหลับไป การนอนหลับครั้งนี้สงบสบายยิ่งนัก
นางยังฝันยาวนานและงดงาม หากไม่รู้สึกเหมือนมีคนอยู่ข้างกาย คงหลับต่อไปได้อีกนาน
เว่ยเซี่ยลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าอ่อนโยนละมุนดุจหยก นางชะงักงันอยู่นาน ไม่แน่ใจว่าเป็นความฝันหรือความจริง จึงพึมพำว่า
“ซื่อจื่อ?”
“อืม ข้าเอง”
“อา ซื่อจื่อกลับมาแล้ว!”
เมื่อได้ยินเสียงอ่อนโยนที่คุ้นเคย เว่ยเซี่ยก็พลันหายง่วง นางลุกพรวดขึ้นนั่ง มองชายหนุ่มรูปงามที่นั่งอยู่ข้างเตียง แล้วถามอย่างประหลาดใจว่า
“ซื่อจื่อกลับมาตั้งแต่เมื่อใด?”