บทที่ 360 รู้อยู่แล้วว่าพวกเจ้าต้องนอนไม่เป็นเวลา

บทที่ 360 รู้อยู่แล้วว่าพวกเจ้าต้องนอนไม่เป็นเวลา

แต่เมื่อเห็นเหยียนอวี๋ร่ายรำอย่างร่าเริง เว่ยเซี่ยก็ปรบมือชมเชย ตั้งใจดูอย่างจริงจัง เดิมทีนางง่วงมาก แต่พอได้ฟังเสียงพิณของเหยียนอวี๋ก็หายง่วงไปในทันใด

ทำนองเพลงนี้ราวกับกำลังเรียกดวงวิญญาณ ฟังแล้วเย็นเยียบชวนขนลุก ทำให้ผู้ฟังรู้สึกกระสับกระส่าย

จนกระทั่งดึกสงัด เหยียนอวี๋เล่นจนเหนื่อย จึงนอนหลับอยู่บนพื้นเสียเลย เพราะปูพรมขนแกะไว้จึงไม่หนาว ทั้งยังนุ่มอีกด้วย

เว่ยเซี่ยเองก็ฟุบหลับอยู่บนโต๊ะ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ามีเงาคนใกล้เข้ามา แต่ไม่สัมผัสได้ถึงอันตราย อีกทั้งง่วงจนลืมตาไม่ขึ้น เลือนรางเห็นเป็นคุณชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่ง

“รู้อยู่แล้วว่าพวกเจ้าต้องนอนไม่เป็นเวลา”