บทที่ 293 ไม่ถึงกับดูไม่ได้

บทที่ 293 ไม่ถึงกับดูไม่ได้

เมื่อคิดเช่นนี้ พี่ใหญ่เว่ยก็มองเย่ทิงอวิ๋นด้วยแววตาเปี่ยมรอยยิ้มขึ้นอีกหลายส่วน แต่ไม่ได้ซักถามเขาต่อ

ปล่อยให้เด็ก ๆ พูดคุยกันเอง ส่วนเขาก็คุยเรื่องบ้านเรือนกับเว่ยเหล่าซื่อไปด้วย

เว่ยต้าหลางกับคุณชายรองเว่ยต่างพูดไม่เก่ง ยังดีที่มีเว่ยพี เขายิ้มพลางคุยเรื่องความรู้กับเย่ทิงอวิ๋น

ทั้งสองถกกันเรื่องบทกวีและงานประพันธ์ ทั้งยังพูดคุยเรื่องขนบธรรมเนียมกับสภาพบ้านเมือง

ส่วนใหญ่เว่ยพีเป็นฝ่ายถาม เย่ทิงอวิ๋นเป็นฝ่ายรับคำ แต่ต่อมาเย่ทิงอวิ๋นก็เริ่มเล่าขนบธรรมเนียมของเมืองไหลเยว่ด้วยตนเอง

พวกเขายังคุยเรื่องความรู้ด้วย คุณชายรองเว่ยก็ร่วมวงได้เมื่อพูดถึงผักผลไม้กับดอกไม้ใบหญ้า ส่วนเว่ยต้าหลางก็พูดคุยได้เช่นกัน ทั้งสี่จึงสนทนากันเรื่อยเปื่อย