กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 292 อย่าปฏิเสธเชียวนะ
เย่ทิงอวิ๋นได้ยินเสียงใสกังวานของเด็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาสะอาดสะอ้านพลันมีรอยยิ้ม เขาพยักหน้ากล่าว
“อืม ข้าแซ่เย่ ชื่อทิงอวิ๋น”
เป็นเขาจริง ๆ ด้วย
ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณหนังสือพิมพ์ของนาง ชื่อของผู้ได้อันดับหนึ่งในการสอบถูกพิมพ์ขยายเสียใหญ่โต อยากไม่รู้ยังยาก
เว่ยเซี่ยยิ้มพลางมองเย่ทิงอวิ๋นที่ย่อตัวลงคุยกับนาง แล้วกะพริบตาปริบ ๆ
คุณชายผู้นี้ดูเย็นชา ทว่ากลับมีมารยาทเป็นพิเศษ
นางเหลือบมองเว่ยชุน รอยยิ้มในดวงตาแฝงแววขบขันอยู่บ้าง ก่อนบอกเย่ทิงอวิ๋นว่า “ข้ารู้ชื่อคุณชายเย่แล้ว เช่นนั้นข้าจะบอกชื่อพี่ชายรองของข้าให้ท่านรู้ด้วย”
“พี่ชายรองของข้าแซ่เว่ย ชื่อลู่”
เป็นเขาจริง ๆ ด้วย