กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 289 พวกเขาไม่มีวันหยุดพัก
เว่ยเซี่ยยังคงขี่ม้าไปกับชุยจั๋วและคนอื่น ๆ แม้ด้านนอกแดดอุ่นส่องสว่าง แต่ในป่ากลับเย็นสบาย ไม่ร้อนอบอ้าว
หลังขี่วนอยู่หลายรอบ ใบหน้าของเว่ยเซี่ยก็ยังไม่มีเหงื่อแม้แต่หยดเดียว นางลูบกระเป๋าใบเล็ก ดูเหมือนจะพกผ้าเช็ดหน้ามาเกินไป
“ข้างหน้ามีน้ำตก น้องสาวอาเซี่ย พวกเราไปพักที่นั่นกันหรือ?”
“ดีเลย!”
เว่ยเซี่ยยิ้มพลางพยักหน้า มองน้ำตกที่ไหลทะลักอยู่ตรงหน้า ทั้งยังมีสายรุ้งพาดอยู่เบื้องบน งดงามตระการตาและเย็นสบายเป็นพิเศษ จนนางอดหยุดยืนชมไม่ได้
“น้องสาวอาเซี่ย ดื่มน้ำสักคำเถิด”
ชุยจั๋วเห็นเว่ยเซี่ยจ้องมองน้ำตก จึงยิ้มแล้วเดินเข้าไปหา ยื่นกระบอกไม้ไผ่ให้นาง “นี่คือน้ำจากลำธาร หวานชื่นใจนัก”
“ได้”