บทที่ 288 จะไม่เรียกว่าบุ๋นบู๊ครบเครื่องได้อย่างไร

บทที่ 288 จะไม่เรียกว่าบุ๋นบู๊ครบเครื่องได้อย่างไร

แม่นางสมัยนี้ห้าวหาญกันถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

ถึงกับจับงูด้วยมือเปล่าได้

เย่ทิงอวิ๋นมองสตรีตรงหน้า แล้วเหลือบไปมองงูสีเขียวมันวาวในมือนาง เมื่อเห็นดวงตาคู่นั้นของงู ก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง รีบเตือนแม่นางผู้นี้ว่า

“แม่นาง เจ้า... ระวัง งูตัวนี้มีพิษ”

“ไม่เป็นไร ข้าเห็นงูพิษมามากแล้ว เพิ่งเคยเห็นบุปผาพิษเป็นครั้งแรก ก็เลยกลัว”

ขณะพูด ก็เห็นแม่นางผู้นี้แกว่งงูสีเขียวไปมาอย่างใจเย็น แล้วฟาดดังเพียะ งูตัวนั้นก็พุ่งชนต้นไม้อย่างแรง

ตายสนิท

มุมปากของเย่ทิงอวิ๋นกระตุก มองแม่นางผู้นี้แล้วชั่วขณะหนึ่งก็ไม่รู้จะพูดอะไร ทันใดนั้นกลับรู้สึกถึงความอุ่นที่แขน