กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 64 เชิดชูวงศ์ตระกูลบ้านอื่น
เมื่อเหยียนเซวียนได้ยินดังนั้น ดวงตาพลันเปื้อนรอยยิ้ม ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินคุณชายรองเว่ยพูดถึงท่านอาสี่ของเขา พอเห็นอีกฝ่ายมีท่าทางสุภาพสง่างาม ก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นท่านอาสี่ผู้เป็นบัณฑิตสอบผ่านระดับมณฑลของคุณชายรองเว่ย เขาจึงคำนับอย่างมีมารยาท พลางยิ้มกล่าวว่า
“คำคู่ของข้าเทียบกับของอาเซี่ยน้องสาวไม่ได้หรอก พู่กันบนเกี่ยวกับคำว่าเฒ่า พู่กันล่างเกี่ยวกับคำว่าสอบ เฒ่าแก่ก็ยังสอบเป็นเด็กซิ่ว เด็กซิ่วสอบไปจนแก่”
สหายร่วมสำนักอีกสองคนหัวเราะจนตัวงอ จ้าวหวนเช็ดน้ำตาแล้วกุมท้องที่ปวดไปหมด พลางเอ่ยว่า “นั่นสิ คำคู่ของอาเซวียนไม่มีหลานชายของหลานชายให้รับเป็นญาติด้วยนี่นา”
“พรืด!”