บทที่ 65 กิจการหนังสือนิทานต้องมี

บทที่ 65 กิจการหนังสือนิทานต้องมี

พวกเขาพูดคุยกันไปพลางอิ่มอร่อยกับอาหารไปด้วย เว่ยเซี่ยตัวเล็กจึงกินได้น้อย แต่ละอย่างกินเพียงนิดเดียว ทว่าอาหารของหอสุราขนาดใหญ่ก็อร่อยมากจริง ๆ

พอกินอิ่ม นางก็เอนหลังพิงเก้าอี้ลูบท้อง ฟังเหยียนเซวียนเหอกับคุณชายรองเว่ยพูดคุยเรื่องวิชาความรู้แล้วรู้สึกสนใจ จึงเอียงศีรษะน้อย ๆ ตั้งใจฟังเงียบ ๆ

จู่ ๆ เหยียนเซวียนก็รู้สึกได้ถึงสายตาของเว่ยเซี่ย จึงเงยหน้ามอง ดวงตาของนางใสกระจ่างเป็นพิเศษ แววตาผุดผ่อง ราวกับมีแสงจันทร์และสายน้ำใสไหลเอ่ออยู่ภายใน เป็นดวงตาคู่งามอย่างยิ่ง

ทว่ายามนางเงียบเช่นนี้ ดูไม่เหมือนเด็กอายุหกขวบเอาเสียเลย ทั้งที่เห็นชัดว่าเป็นเด็กน้อย

“พี่เหยียน ข้าลืมถามไปเลยว่าครั้งนี้พวกเจ้าจะอยู่ในป้อมหน้าประตูเมืองกี่วัน?”