บทที่ 11 ต้องใช้เงินก้อนโต

บทที่ 11 ต้องใช้เงินก้อนโต

ได้ยินเหยียนเซวียนบอกว่าจะไปส่งพวกนางที่ร้านยาตระกูลโม่ เว่ยเซี่ยก็ชะงักไป ก่อนจะนึกอยากปฏิเสธขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ทว่าสายตาของเขากลับใสสะอาด สว่างเจิดจ้า

เด็กหนุ่มวัยสิบสี่ยังมีเค้าความเยาว์วัย รอยยิ้มบนใบหน้าดุจสายลมฤดูใบไม้ผลิ ชวนให้นึกถึงกุมารเซียนในภาพวาด

ยามยิ้มช่างอบอุ่นและงดงาม

เว่ยเซี่ยอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร เว่ยเหล่าซานก็รีบโบกมืออย่างหวาดเกรง “ไม่กล้ารบกวนคุณชายเหยียน พวกเราไปกันเองได้”

“พี่เหยียน พวกท่านให้พวกเรายืมเงินตำลึงก็นับว่าซาบซึ้งมากแล้ว จะให้พี่เหยียนไปส่งพวกเราอีกได้อย่างไร”

ชาติก่อนนางมีชีวิตอยู่ถึงอายุยี่สิบสี่ปี แม้ตอนนี้จะทะลุมิติมาเป็นเด็กหญิงวัยหกขวบ แต่ก็ต้องเรียกเด็กหนุ่มวัยสิบสี่ปีว่าพี่ชาย