กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 477 ไม่พบกันเสียนาน
เสิ่นฉางซานถาม “อาจิ่ง อยากดื่มสุราสักหน่อยหรือไม่?”
ลู่จิ่งตอบ “ขอบคุณท่านลุง”
พวกเขาดื่มสุรากัน จึงกินช้าหน่อย ส่วนเสิ่นหลีกับคนอื่นกินเสร็จแล้วก็ไปนั่งดื่มชาที่อีกมุมหนึ่ง
“พี่อาหลี ท่านอ๋องดีกับพี่หรือไม่?”
เสิ่นหลีมองนาง แววตาของแม่นางน้อยมีความเป็นห่วงอยู่บ้าง นางหัวเราะเบา ๆ “เจ้าไม่รู้ความสามารถของพี่อาหลีหรือ? ใครจะรังแกข้าได้”
ลู่เหนียนเผยยิ้มบาง ๆ ด้วยความกระดากอาย นางรู้สึกอยู่ตลอดว่าคำถามนี้ฟังคล้ายกำลังยุแยงพวกเขา
“จริงสิ พี่อาหลี พี่ชายข้าอาจจะแต่งงานแล้วนะ”
น้ำเสียงของนางแฝงความหดหู่อยู่บ้าง ยินดีอยู่บ้าง ทั้งยังสับสนอยู่บ้าง