กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 335 ยั่วโมโห
เส้นเลือดตรงขมับเผยอวี้กระตุกวูบ เขายังไม่เคยเห็นใครแช่งตัวเองเช่นนี้มาก่อน
โม่ชิงสังเกตสีหน้าของเขาได้ จึงยกมุมปากที่แตกแห้งขึ้น “เจ้ายืนทำหน้าเช่นนั้นอยู่ตรงนั้น ใครเห็นก็ต้องคิดไปไกลทั้งนั้นแหละ”
“ว่าแต่เจ้ามาทำไม? อย่าบอกนะว่ามาเยี่ยมข้า เราสองคนเป็นใครกัน เจ้ามาเยี่ยมข้าเมื่อตอนบ่ายแล้ว กลางคืนย่อมไม่มาหาอีกรอบเพราะเรื่องนี้แน่”
เห็นเขายังมีเรี่ยวแรงดี เผยอวี้ก็วางใจ เขาล้วงกระดาษหลายแผ่นออกมาจากแขนเสื้อกว้าง แล้วค่อย ๆ คลี่ออก
โม่ชิงเห็นเขาระมัดระวังถึงเพียงนั้น จึงถามอย่างสงสัย “ของที่เจ้าถืออยู่คืออะไร?”