กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 334 วาดภาพ
ทั้งสองเพิ่งสังเกตเห็นว่าใบหน้าของโม่ชิงแดงก่ำไปหมด ราวกับก้นลิง พอไข้ขึ้นหนักขนาดนี้ คนก็แทบไม่ได้สติแล้ว
“เผยจื่ออัน ข้าบอกไว้เลยนะ โสมต้นนั้นข้าอุตส่าห์เอากลับมาได้อย่างยากลำบาก ถ้าเจ้าเอาไป เจ้าต้องต้องคืนโสมพันปีให้ข้าสองต้น”
“เอาละ ไม่เอาของเจ้าแล้ว รีบนอนเถอะ”
โม่ชิงวางใจ ศีรษะพิงอยู่บนผ้าห่ม “อย่างนั้นก็ดี แค่เสียดายโสมพันปีสองต้นนั่นไปหน่อย”
เสิ่นหลี “……”
มุมปากเผยอวี้กระตุก “ดูท่าจะไม่เป็นอะไรมาก ข้ากลับก่อนแล้ว”
หากอยู่ต่ออีกหน่อย เกิดอดใจไม่ไหวแล้วทะเลาะกันขึ้นมา เขาจะไม่ป่วยซ้ำซ้อนหรือไร!