กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 333 สินสอดกับสินเดิมเจ้าสาว
“อาหลีของข้าดีจริง ๆ”
เสิ่นหลีเลิกคิ้ว “อย่าพูดเหลวไหล ตอนนี้นางยังไม่ใช่ของเจ้าเสียหน่อย”
ได้ยินเช่นนั้น เผยอวี้ก็ทำท่าราวกับเพิ่งเข้าใจ “อ้อ ข้ารู้แล้ว อาหลี เจ้ากำลังเร่งให้ข้าไปสู่ขอเร็ว ๆ ใช่ไหม?”
เสิ่นหลีเหลือบมองเขา “เอาละ ลองบอกมาสิว่าคำพูดเมื่อครู่ของข้า มีคำไหนหมายความเช่นนั้นบ้าง?”
“ไม่มี” เผยอวี้ส่ายหน้า ก่อนจะพูดต่อ “ถึงอาหลีอาจไม่ได้หมายความเช่นนั้น แต่พอเข้าหูข้า มันก็หมายความเช่นนั้นแหละ เจ้าวางใจ ข้าจะพยายาม”
มุมปากเสิ่นหลีกระตุกอย่างห้ามไม่อยู่ นึกไม่ถึงว่าหูของเขาจะมีความสามารถเช่นนี้ด้วย
“งั้นก็พยายามเข้า”