กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 321 โลกกว้างใหญ่ มีเรื่องแปลกประหลาดมากมาย
เขายืนแยกเขี้ยวอยู่ตรงประตูอยู่หลายวินาที ก่อนจะเดินเข้าไป “บาดแผลที่หน้าอกของเขาติดเชื้อแล้ว มีโอกาสสูงที่จะเป็นไข้ เจ้าจะเฝ้าที่นี่หรือให้ข้าเฝ้า?”
เสิ่นหลีแกว่งมือของตน “ข้าเฝ้าเอง”
“ก็ได้”
พูดจบ เขาก็ชะงักฝีเท้าหลังเดินไปได้เพียงก้าวเดียว หมุนตัวแล้วเดินออกจากห้องไปอีกครั้ง
อยู่ที่นี่ต่อไม่ไหวแล้ว ไม่รู้เป็นอย่างไร จู่ ๆ ก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมา
แปลกจริง ๆ!
เสิ่นหลีเฝ้าจนถึงเที่ยง เผยอวี้จึงลืมตาขึ้นเสียที เขามองคนที่ฟุบอยู่ข้างเตียง แล้วยื่นมืออีกข้างไปลูบกระหม่อมที่มีเส้นผมยุ่งเหยิงเล็กน้อยของนาง