กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 322 หวนพบคนคุ้นเคย
“อย่างนั้นหรือ?”
เสิ่นหลีปิดประตูห้องให้เรียบร้อย เผยอวี้ยังบาดเจ็บ แถมมีไข้ ตอนนี้โดนลมไม่ได้
“ข้าขอดูหน่อย”
ทั้งสองพากันหยอกล้อตนเอง เผยอวี้ก็จนใจอยู่บ้าง เหตุใดจู่ ๆ ถึงพร้อมใจกันเช่นนี้?
โม่ชิงรู้กาลเทศะดี รู้ว่าหากอยู่ต่อไปคงไม่เป็นที่ต้อนรับของใครบางคน จึงลุกขึ้นทันที “แม่นางเสิ่นมาพอดี ข้ามีธุระต้องจัดการ ฝากเจ้าดูเขาด้วย อย่าให้เขาลุกขึ้นมาเชียว”
“ได้”
โม่ชิงเดินออกไปทันที อย่างไรเขาก็รู้ดีว่าไม่มีใครรั้งเขาไว้หรอก
“รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง?”
เผยอวี้จับมือนางไว้ “เจ็บ ไม่สบายตัว”