กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 294 อำลา คร่ำครวญทั้งที่ไม่ได้ป่วย?
นางอยากเอ่ยปากถามอยู่เหมือนกัน แต่คิดไปคิดมา สุดท้ายก็ไม่ได้ถามออกไป นางกับเสิ่นหลีเป็นสหายกันก็จริง ทว่าทุกคนต่างก็มีความลับของตัวเอง นางเองก็เช่นกัน
อีกทั้งที่นางคบหากับเสิ่นหลีก็เพราะนิสัยใจคอของอีกฝ่าย ส่วนความลับที่เสิ่นหลีมีนั้น ใครเล่าจะไม่มีความลับบ้าง?
อาศัยความดีกับนางของอาหลี ทั้งยังเคยช่วยนางจากอันตรายไว้คราก่อน สหายอย่างเสิ่นหลีคนนี้ นางต้องทะนุถนอมให้ดี
ท่านแม่เคยบอกว่า การคบหาสหายควรเว้นที่ว่างให้กันอย่างเหมาะสม มิตรภาพจึงจะยืนยาว
คำพูดของท่านแม่ล้วนถูกต้อง เชื่อฟังท่านไม่มีผิดแน่