เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ฮูหยินผู้เฒ่าลั่วเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยหว่านชิวเพิ่มมากขึ้น ก็รู้สึกเพียงว่ารอยยิ้มนั้นบาดตายิ่งนัก
นางหลับตาลง แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นไปเสียเลย แล้วเอ่ยอย่างตัดใจว่า “คำพูดที่หญิงชราผู้นี้กล่าวออกไปย่อมเป็นความจริง ขอเพียงมิใช่ข้อเรียกร้องที่เกินเลยไปนัก ล้วนตกลงได้ทั้งสิ้น ทว่า วันหน้าหากได้เข้าตระกูลลั่วไปแล้ว ต้องจำไว้ว่าต้องรักษากฎธรรมเนียมของตระกูลลั่ว”
อุปนิสัยของซ่งจือเหลียนผู้นั้น ยังคงต้องขัดเกลาเสียหน่อย
ลูกสาวที่ครอบครัวบ้านป่าเมืองเถื่อนเลี้ยงดูขึ้นมา ธรรมเนียมย่อมสู้นางผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลวงไม่ได้
ยามอยู่ต่อหน้าว่าที่ท่านย่าเช่นนาง อย่าว่าแต่เอาอกเอาใจเลย แม้แต่ความเคารพยำเกรงสักครึ่งส่วนก็ยังไม่มี
หากมิใช่เพราะนางช่วยชีวิตตนไว้ ไม่ว่าอย่างไรก็ย่อมไม่มีคุณสมบัติได้ก้าวเข้าตระกูลลั่ว