ตอนที่ 207 คนหมู่บ้านต้าหยางเห็นแก่ตัวเกินไปแล้ว

ชาติก่อนนางไม่เคยขาดแคลนเงินทอง ทว่าเมื่อไร้ซึ่งคนในครอบครัวอยู่เคียงข้าง ถึงได้ตระหนักว่าการหาเงินนั้นไม่มีความหมายอันใดเลย

ดังนั้นในชาตินี้ นางขอเพียงให้คนในครอบครัวของตนมีชีวิตรอด กินดีอยู่ดี เรื่องอื่นใดล้วนไม่เก็บมาใส่ใจ

“แม่ไม่เจ็บหรอก แต่เป็นซิ่วเอ๋อร์ของแม่ที่ไม่ต้องลำบากปานนั้น ธัญพืชบ้านเรายังมีอีกมาก น้ำก็เก็บหอมรอมริบไว้ไม่น้อย ความเป็นอยู่ดีกว่าผู้อื่นตั้งเท่าใด เจ้าอย่าได้เหน็ดเหนื่อยถึงเพียงนี้เลย”

“ท่านแม่ ข้าไม่เหนื่อยหรอก ท่านพ่อกับน้องเล็กเล่า”

แม่ของซิ่วเอ๋อร์พลันชะงักแข็งค้างไปทันใด อดมิได้ที่จะปาดน้ำตาพลางเอ่ยว่า “ซิ่วเอ๋อร์ พ่อกับแม่ผิดต่อเจ้านัก ทำให้เจ้าต้องทนทุกข์แล้ว!”

ซิ่วเอ๋อร์งุนงงไปหมด เบิกตากว้างเอ่ยว่า “ท่านแม่ น้องเล็กเกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ”