ตอนที่ 169 อาจต้องหนีภัยแล้ง

บางที นี่คงเป็นพวกมีวิชาแก่กล้าใจจึงกล้าหาญกระมัง

“ขอลา!”

ตอนลั่วเหวินเฟิงมาไม่ได้นำสิ่งใดติดตัวมา ยามไปย่อมไม่มีสิ่งใดต้องนำไปด้วยเช่นกัน

สามารถออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดได้ เขาย่อมปรารถนายิ่งนัก

เพียงแต่เมื่อเดินมาถึงประตูรั้ว จู่ ๆ ก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ เขาจึงหันกลับไปมองเซี่ยหว่านชิว

“หมอเทวดาเซี่ย ข้ามีคำพูดประโยคหนึ่งอยากจะบอกกับอู่อินลูกสาวของท่าน”

ลั่วเหวินเฟิงอยากจะบอกความในใจของตนสักเล็กน้อยก่อนจากไป แม้ว่าเขากับสตรีผู้นี้จะไม่มีทางเป็นไปได้ สถานะต่างชั้นกันเกินไป ท่านแม่ไม่มีทางยินยอมเด็ดขาด

แต่ในชีวิตยากนักที่จะเกิดความรู้สึกพิเศษต่อแม่นางคนหนึ่งเป็นครั้งแรก เขาจึงมิอยากให้มันผ่านไปโดยไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นเลย

“ลูกสาวข้าไม่ว่าง เจ้าไม่จำเป็นต้องพบหรอก”

เซี่ยหว่านชิวปฏิเสธอย่างเด็ดขาดนัก