เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
วันเวลาผ่านไปอย่างสงบเรียบง่ายดั่งเช่นวันวาน พริบตาเดียวก็ล่วงเข้าสู่เดือนแปด ซ่งล่าเหมยกับจางเฉิงเย่ก็เริ่มเจรจาแต่งงานกันอย่างเป็นทางการ
ทั้งสองตระกูลหยางและซ่งต่างเปี่ยมด้วยความชื่นมื่น หยวนอู่กับฟางเซิงยามเดินตรวจตรอกซอกซอยจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยเย้าแหย่เขาสักสองสามประโยค
บอกว่าหากฟางเซิงมีใจ เจ้าบ่าวคงเป็นผู้ใดไปไม่ได้นอกจากเขา
ฟางเซิงหลุดหัวเราะ สุดท้ายจึงทอดถอนใจพลางกล่าวว่า “พวกเขาสองคนเหมาะสมกันดีแล้ว”
หยวนอู่วาดแขนพาดบ่าเขา “พวกเราสองคนสหายร่วมทุกข์ร่วมยาก เกรงว่าจะต้องอยู่อย่างเดียวดายไปชั่วชีวิตกระมัง”
ฟางเซิงเลิกคิ้ว “ข้าไร้ซึ่งความคับแค้นเสียใจ กลัวก็แต่เจ้าจะไม่ยอมจำนนน่ะสิ”
หยวนอู่แย้มยิ้มอย่างไม่ยี่หระ “เจ้าเคยลิ้มรสสีกามาแล้ว ซ้ำยังมีลูกชายคนหนึ่ง ส่วนข้ายังบริสุทธิ์ผุดผ่องอยู่เลย ย่อมอยากเป็นพ่อคนเช่นกัน”
ฟางเซิงยิ้มน้อย ๆ “เจ้าคงได้สมปรารถนาในสักวัน”
หยวนอู่หัวเราะตาม “ขอรับคำมงคลจากท่าน”
จวบจนย่างเข้าสู่เดือนสิบเอ็ด ฮวนเอ๋อร์กับเฉิงวั่งแต่งงานกันมาเกือบหนึ่งปีแล้ว แต่ก็ยังไม่มีข่าวน่ายินดีแพร่งพรายออกมา