เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
สันดานของคนในใต้หล้าล้วนเหมือนกัน อิจฉาคนมี หัวเราะเยาะคนไร้ รังเกียจคนจน หวาดกลัวคนรวย
เพียงคำสิบสองคำสั้น ๆ ตั้งแต่ตระกูลเก๋อย้ายถิ่นตั้งหลัก ก็ซาบซึ้งถึงแก่นแท้อย่างหมดจด
ก่อนที่เก๋อเทียนตงจะสอบผ่านซิ่วไฉ ภรรยาเก๋อไม่เคยได้รับสายตาที่มองตรง ๆ จากคนในหมู่บ้าน วาจาเหน็บแนมเสียดสีถือเป็นเรื่องสามัญ
พอสอบติดป้ายประกาศในวันเดียว ในที่สุดก็เชิดหน้าชูตาได้ คนในหมู่บ้านแอบกัดฟันกรอดลับหลังจนแทบจะแหลกเป็นผุยผง
ครั้นได้เห็นสินเดิมที่สี่เยวี่ยพกพามาตอนเริ่มต้น ในใจคนพวกนั้นก็ยิ่งอิจฉาตาร้อนเสียยกใหญ่
อิจฉาที่ชีวิตตระกูลเก๋อนับวันยิ่งเจริญรุ่งเรือง หญิงชาวบ้านจำพวกตาร้อนผ่าวจึงคอยหาเรื่องจับผิดอย่างไร้สาระ
เหลือบเห็นภรรยาเก๋อเก็บหญ้าอ้ายชิงกลับมา ก็แกล้งส่งเสียงดังใส่หญิงข้างกายว่า “ลูกสะใภ้ไม่ปรนนิบัติติดกายกตัญญู แต่งกลับมาแล้วจะมีประโยชน์อะไรกัน”
หญิงข้างกายเอ่ยเหน็บแนมว่า “หากเปลี่ยนเป็นข้า ป่านนี้คงเสวยสุขอยู่ในเมือง ไม่มาทำงานอะไรกันในไร่ในดินหรอก”
ยายเก๋อนิสัยเอื่อยเฉื่อย คิดว่ามีเรื่องน้อยลงเรื่องหนึ่งย่อมดีกว่าเพิ่มขึ้นอีกเรื่อง จึงกระซิบเสียงเบาว่า “อย่าไปโมโหพวกนางเลย ไม่มีประโยชน์อันใด”
ทว่าภรรยาเก๋อกลับทนไม่ไหว มีเหตุผลอะไรกันต้องมารับโทสะที่น่าอึดอัดใจเช่นนี้