เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
โจวชุนหลิงร้องไห้พลางเอ่ยกับเฉิงวั่ง “ท่านไม่รู้เลยว่าข้าทำอะไรกันลงไปบ้าง ข้าอ้อนวอนท่านแม่ให้ข้าได้แต่งงานกับท่าน ต่อให้ต้องลำบากเหน็ดเหนื่อยเพียงใดข้าก็ยินยอม”
เฉิงวั่งขมวดคิ้วแน่น “เจ้ามิต้องทำถึงเพียงนี้ ข้าได้ทาบทามสู่ขอแล้ว...”
โจวชุนหลิงเอ่ยขัดคำพูดเขา “พี่เฉิงวั่ง พวกเราเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ท่านไม่มีความรู้สึกต่อข้าแม้แต่น้อยเลยหรือ หรือท่านตัดใจมองดูข้าทนทุกข์จนแทบขาดใจตายได้ลงคอ”
“หากมิอาจแต่งให้ท่าน ข้ายอมตายเสียดีกว่า”
นางน้ำตานองหน้า น้อยใจถึงขีดสุด ขณะเดียวกันก็แฝงไปด้วยความดื้อรั้นอยู่บ้าง
ไม่รู้เพราะเหตุใด สี่เยวี่ยถึงรู้สึกว่านางสามารถทำเรื่องยอมตายเพื่อความรักได้จริง ๆ
เฉิงวั่งเต็มไปด้วยความจนใจ “เจ้าอย่าได้บีบคั้นข้าเช่นนี้เลย แม่ของเจ้ายินยอมแล้วหรือ ไยต้องลำบากตนเอง ลำบากข้าด้วย”