กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
คนผู้นั้นร้องขอความเมตตาซ้ำ ๆ หยางอิ้งเหอจึงยอมปล่อยเขาไป
ผู้คนที่ล้อมดูเรื่องสนุกสลายตัวไป ซ่งล่าเหมยรู้สึกซาบซึ้งใจจนยากจะเอ่ย “ขอบคุณพี่ใหญ่เจ้าค่ะ”
“คนกันเองจะเกรงใจอะไรกัน มีเรื่องอะไรก็ร้องเรียกได้เลย”
หยางอิ้งเหอบอกกล่าวประโยคหนึ่งแล้วกลับไปทำงาน จ้าวชุนหลานเดินออกมาปลอบซ่งล่าเหมย “อย่าเอาคนพรรค์นี้มาใส่ใจเลย ฝีมือไม่ได้เรื่องสักนิดทำได้แต่เรื่องต่ำช้าสารเลว”
ซ่งล่าเหมยยิ้มอย่างจนใจ เอ่ยเสียงแผ่ว “พี่สะใภ้ข้ารู้เจ้าค่ะ สถานะอย่างข้าออกมาขายน้ำชา คิดไว้นานแล้วว่าจะต้องเจอเรื่องเช่นนี้”
จ้าวชุนหลานจิ๊ปากทีหนึ่ง “หย่าร้างโดยความยินยอมแล้วมันอย่างไรเล่า พวกเราสง่าผ่าเผย คนที่ทำเรื่องผิดไม่ใช่เจ้า อย่ามัวแต่รู้สึกต่ำต้อยกว่าผู้อื่นอยู่เลย”