ตอนที่ 137 บุญคุณช่วยชีวิต

แม่ม่ายหลิ่วจากไปด้วยความชอกช้ำ โทสะที่เคยคุกรุ่นเต็มอกของเยี่ยนจื่อพลันมอดดับลงสิ้น กลับกลายเป็นความรู้สึกผิดต่อตนเองขึ้นมาแทน

ต่างก็เป็นสตรีชะตาอาภัพเหมือนกัน คำพูดของตนนั้นเกินเลยไปหน่อยหรือไม่?

คิดจะตามไปกล่าวขอขมา ก็ยังวางหน้าไม่ลง ทั้งที่เป็นฝ่ายนั้นหาเรื่องก่อน ตนเองก็โมโหสุดขีดถึงได้เอ่ยคำเหล่านั้นออกไป

มองตามแผ่นหลังของแม่ม่ายหลิ่วพลางทอดถอนใจคำหนึ่ง แล้วหยิบจับงานขึ้นมาทำต่อ

ยามพลบค่ำโก่วเซิ่งกลับมา จึงถามถึงเรื่องค่าจ้าง พลันได้รู้ว่าสี่เยวี่ยเคยพูดเช่นนั้นจริง เพียงแต่มิใช่ว่าพอเป็นมหาปรมาจารย์แล้วค่าจ้างจะยังเท่าเดิมนี้

เยี่ยนจื่อจึงวางใจลงได้อย่างแท้จริง

เรื่องนี้พูดไปแล้วก็ยังเป็นความผิดของแม่ม่ายหลิ่ว ความรู้สึกผิดในใจจึงจางหายไปอีกส่วนหนึ่ง ถูกโยนทิ้งไปข้างหลังจนหมดสิ้น