กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
สตรีสกุลซุนกำชับความคำหนึ่งแล้วก้าวออกจากลานบ้าน มุ่งหน้าไปยังบ้านของสตรีที่สนิทชิดเชื้อกัน “ข้าจำได้ว่าคราวก่อนเจ้าบอกว่าหลานสะใภ้คนใหม่ของตระกูลฝ่ายแม่เป็นคนทางฝั่งเมืองลั่วเซียน ช่วยรบกวนฝากคำพูดไปสักหน่อยเถิด”
นังหนูโง่มู่หลานผู้นั้นจะต้องเป็นห่วงนางแน่ มิแน่ว่าอาจจะกลับมาเยี่ยมนางอีก สู้ไม่สร้างความลำบากให้นางจะดีกว่า
พอกลับถึงบ้านด้วยความพึงพอใจ เห็นลูกสะใภ้รองกำลังปาดน้ำตาอยู่ จึงด่าทอด้วยความโทสะ “งานในบ้านไม่มีให้ทำแล้วรึ ดูเจ้าทำตัวบอบบางเข้าสิ กลายเป็นคุณหนูแห่งตระกูลใหญ่ไปตั้งแต่เมื่อใดกัน”
“หมูมิต้องให้อาหารรึ แปลงผักมิต้องรดน้ำรึ ว่างจนนั่งรอกินผายลมรึอย่างไร”